Blog

Dág huis!


Na lang wikken en wegen hebben wij in september toch besloten om ons huis te verkopen in plaats van te verhuren. Waarom? Simpelweg om de reden dat de huizenmarkt op dit moment zo aantrekkelijk was en we ons dan geen zorgen hoeven te maken over eventuele huurders (en de ellende die daar bij hoort;-)).

Met het verhuren van het huis zouden er natuurlijk wel inkomsten zijn, maar dat zal ook betekenen dat we nog steeds bezig zouden blijven met ons hebben en houden in Nederland. En dat willen we juist niet! Dus na lang twijfelen toch dat "te koop"-bord in de tuin geplaatst en ongeduldig zitten wachten tot de makelaar met potentiële kopers kwam opdagen.


Geluk voor ons (wij zijn niet zo geduldig..) dat er vrij snel meerdere bezichtigingen waren en uiteindelijk binnen drie weken er een voorlopig koopcontract getekend kon worden. Met de oplevering pas in maart hadden wij nog ruim de tijd om alles te regelen rondom een tijdelijke verblijfplaats en de reisvoorbereidingen. En geloof mij, die tijd heb je nodig!


Gewapend met mijn labelmaker, etiket-stickers en watervaste stift ben ik vanaf januari aan de gang gegaan met spullen uitzoeken en inpakken, wat voor mijn OCD-trekjes erg bevredigend was (niets zo fijn als overal labels en stickers opplakken :-D). Overigens gaat dit inpakken erg langzaam als je moet bedenken of je iets nodig hebt in de camper, tijdens het tijdelijke verblijf, in de opslag moet óf moet verkopen/weggeven/weggooien.. Je blijkt tijdens zo'n verhuizing toch altijd weer het één en ander aan zooi te hebben verzameld. (Marc en de kinderen dan, ik zal dat nóóit doen.....;-)).


En dan ineens vliegt de tijd en moet je al je huis opleveren!

Na bijna zes jaar hier te hebben gewoond en het helemaal "eigen" te hebben gemaakt; ik die steeds weer nieuwe projecten bedacht en Marc die vervolgens alles heeft gemaakt en getimmerd), de tuin waar ik letterlijk elk zaadje omhoog heb gekeken (staredown van Rico Verhoef & Badr Hari was er niets bij...) het gemak van de paarden dichtbij huis, de familie en vrienden op loopafstand, het schooltje aan de overkant, de eerste herinneringen van de kinderen; is het een raar besef dat dit huis niet meer van ons zal zijn. Met dubbele gevoelens namen wij dan ook afscheid.


Dag huis, wat zullen we het hier in Vreeland gaan missen!